Historia Iraku

Historia Iraku

Cena: 21.00 zł
Autor: Dziekan Marek

Wydanie: Warszawa 2007, wyd. II uzupełnione
Ilość stron: 264
Rozmiar: 165x235 [mm]
ISBN: 978-83-89899-77-4
Dostępność: W magazynie

Drugie wydanie „Historii Iraku” obejmuje dzieje obszaru dzisiejszego państwa irackiego od czasów najdawniejszych po współczesność. Założeniem pracy jest jednak przede wszystkim ukazanie historycznego tła, koniecznego do zrozumienie problemów Iraku XX i XXI wieku, dlatego też dzieje starożytne potraktowane są raczej pobieżnie.
Z drugiej strony, ze względów poznawczych, szeroko omówione zostały problemy Iraku w czasach osmańskich, co do tej pory bywało albo pomijane, albo zbywane kilkoma zdaniami. Szczególnie istotny jest tu wiek XIX, który w znacznej mierze uformował dzisiejszy kształt państwa irackiego. Ważne miejsce obok historii politycznej i społecznej zajmują problemy rozwoju kultury irackiej oraz dzieje konfliktu kurdyjskiego. Oddzielny rozdział poświęcony został Irakowi po upadku Saddama Husajna.

Warszawa 2007, wyd. II uzupełnione

Wprowadzenie 
Uwagi wstępne
Kłopoty z nazewnictwem 
Kraj i ludzie 
Polacy w Iraku

STAROŻYTNOŚĆ 

Rozdział 1. Zanim przybyli Arabowie
Sumer
Akad
Asyria
Babilonia
Pod panowaniem ludów irańskich
Rozdział 2. Arabowie w Mezopotamii: Al-Hira

IRAK W KALIFACIE ARABSKO-MUZUŁMAŃSKIM

Rozdział 3. Misja proroka Muhammada
Rozdział 4. Kalifowie sprawiedliwi
Muzułmański podbój Mezopotamii
Al-Kufa i Al-Basra
Sprawa Kurdów
Ali Ibn Abi Talib
Zagadnienia administracyjne i gospodarcze
Rozdział 5. Irak w kalifacie Umajjadów
Al-Husajn i bitwa pod Karbalą
Rządy Al-Hadżdżadża Ibn Jusufa
Kultura Mezopotamii za panowania Umajjadów
Rozdział 6. Kalifat Abbasydów – Irak centrum władzy
Początki dynastii abbasydzkiej
Abu Dżafar al-Mansur, budowniczy Bagdadu
Harun ar-Raszid i jego następcy
Abbasydzkie marionetki 
Niechlubny koniec chwały Abbasydów 
Kilka uwag o gospodarce 
Wybrane zagadnienia kultury duchowej za Abbasydów 

POD OBCYM PANOWANIEM 
Rozdział 7. Dynastie mongolskie i turkmeńskie 
Ilchanowie 
Dżala’irydzi i antrakt timurydzki 
Safawidzi 
Rozdział 8. Pierwszy okres osmański 
Rozdział 9. Paszałyk mamelucki. Dawud Pasza 
Rozdział 10. Drugi okres osmański 
Karuzela paszów 
Midhat Pasza 
Agonia imperium 
Rozdział 11. Brytyjczycy w Iraku 
Pierwsze lata mandatu. I wojna światowa 
Powstanie monarchii 
Rozdział 12. Sprawa Kurdów

CZASY NAJNOWSZE
Rozdział 13. Niepodległa monarchia 
Trudne początki 
Irak w czasie II wojny światowej 
Od Taufi ka as-Suwajdiego do Rewolucji 14 Lipca 
Rozdział 14. Od Rewolucji 14 Lipca do upadku Saddama Husajna 
Okres pierwszy: 1958–1968 
Epoka Al-Basu. Ahmad H. Al-Bakr i Saddam Husajn 
Rozdział 15. Problem kurdyjski (do 2003 roku) 
Rozdział 16. Irak po Saddamie 
Rozdział 17. Rzut oka na kulturę Iraku w XX wieku 

Zakończenie 
Aneksy i mapy 
Bibliografia 
Indeks nazwisk 

Po upadku Saddama nastał czas całkowitego bezprawia. Na porządku dziennym były rabunki i napady. Amerykanie chronili pałace Husajna i ośrodki dyspozycyjne, wydając miasto i resztę kraju na pastwę rabusiów, w tym także wywodzących się z sił zbrojnych USA. Strach, przerażenie – taki był początek Bushowskiej demokracji w Iraku. Amerykanie przybyli po to, aby stworzyć modelową demokrację bliskowschodnią.
Wojna iracka wywołała pewien kryzys w stosunkach międzynarodowych głównie na linii USA-Unia Europejska, w którym Polska, od niedawna członek Unii Europejskiej, opowiedziała się jednoznacznie po stronie USA, co zostało w „starych” krajach (oprócz przede wszystkim Wielkiej Brytanii) odebrane bardzo negatywnie. Wyjątkowo klarowna była reakcja Francji, gdzie tendencje antyamerykańskie są najsilniejsze chyba w całej Europie. Również w świecie arabskim zareagowano negatywnie, a do dziś ta decyzja wpływa na stosunek Arabów do Polaków. Z pewnością mniej widać to w oficjalnych stosunkach międzypaństwowych, ale reakcje zwykłych ludzi są przepojone goryczą i niezrozumieniem.
W połowie kwietnia 2003 roku Polska otrzymała, w nagrodę za posłuszeństwo, wstępną propozycję udziału w „odbudowie” powojennego Iraku. 15 kwietnia pod egidą USA odbyło się spotkanie przedstawicieli najrozmaitszych irackich ugrupowań, na którym ustalono treść 13-punktowego oświadczenia. Jego „najważniejsze punkty stwierdzały, że Irak będzie:
– krajem demokratycznym, opartym na zasadzie demokratycznej federacji;
– stanowczo wprowadzał rządy prawa;
– krajem uznającym różnorodność i respektującym prawa kobiet;
– miał przywódców wybranych przez samych Irakijczyków, a nie narzuconych z zewnątrz”.
Natomiast już 15 kwietnia w Iraku powstało Biuro do spraw Odbudowy i Pomocy Humanitarnej (ORHA), którego szefem został gen. Jay Garner. Z kolei administrację miało sprawować instytucja nazwana Coalitional Provisional Authority (arab. Sultat al-Itilaf al-Muwahhada – Tymczasowa Władza Koalicyjna), powołana 21 kwietnia. Miała ona pełnić funkcję rządu irackiego do czasu powołania takowego (CPA zostało zlikwidowane 28 czerwca 2004 roku). Garner tylko przez krótki okres szefował ORHA: 6 maja powrócił do USA, a sama instytucja została wcielona do CPA. Na jej czele stanął L. Paul Bremer, który zajmował to stanowisko do końca jej istnienia. Zadecydowano także, że Irak ma być podzielony na „strefy odpowiedzialności” (początkowo planowano trzy, ale powstały cztery), które najczęściej – bez zafałszowywania rzeczywistości – były nazywane „strefami okupacyjnymi”. Jak się wkrótce okazało, jedna z nich przypadła Polakom – dowodzą oni Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe. Pierwszy kontyngent żołnierzy polskich wyleciał z kraju 11 czerwca 2003 roku. 
Jednym z ciekawszych, choć może nie na miarę historii, wydarzeń było święto
Aszura, którego najważniejszy dzień wypadał 23 kwietnia. Obchody tej uroczystości były zakazane w czasach Saddama, oficjalnie z „powodów humanitarnych” – tym zasłaniał on polityczne powody tej decyzji. Już kilka dni przed Aszurą w wielu wypowiedziach podkreślano wagę tego wydarzenia, jednak przekazy medialne z przebiegu uroczystości wprawiły owych chwalców w konsternację. Krwawe obchody tego święta okazały się zbyt drastyczne dla „ekspertów” nieświadomych szyickiej obyczajowości. To jeden z drobnych przykładów na to, że w rzeczywistości Amerykanie nie mieli najmniejszej świadomości, gdzie i po co właściwie wysłali swoje wojska.

 

Napisz opinię

Imię i nazwisko:


Opinia: Uwaga: HTML nie jest interpretowany!

Ocena: Zła           Dobra

Wpisz kod w polu poniżej:



Projekt B2B współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka.